Wie lekt? WikiLeaks Je komt er niet onder uit, het nieuws rondom WikiLeaks. Het lekt staatsgeheimen en geneuzel van onderonsjes tussen Amerikaanse overheidsfunctionarissen. Dat is niet het eerste wat gelekt is - en zeker ook niet het laatste.
Rondom het gelek vindt een interessante discussie plaats...meerdere discussies zelf. Een van de discussies gaat over of wat WikiLeaks (WL) doet 'fout' is of dat het juist de vrijheid van pers uitvoert zoals dat mag en kan en middels een methode die bij dit tijdperk past: via het internet.
Het antwoord op bovenstaande vraag van zowel de voor- als tegenstanders houdt rekening met hetgeen gelekt is. Al hoeven degenen die op handen van Assange en de zijnen zijn het niet eens over de inhoud te hebben om hun punt te maken. Namelijk dat het zeer bevreemdend is dat overheden die de vrijheid en privacy van hun burgers steeds meer beknotten - nu op hun pikkie getrapt zijn door het (achteraf) gelek van WikiLeaks en een idiote hetze tegen WL en Assange zijn begonnen. Dan hebben we 't dus niet eens over de inhoud van het gelekte.
Wij mij vooral zorgen baart is de vorm die de hetze heeft aangenomen. Diverse bedrijven, zoals Amazon.com en PayPal, zijn door de Amerikaanse overheid zo onder druk gezet dat bijvoorbeeld PayPal geen service verleent aan de mensen die geld aan WL willen doneren, 'to keep up the good work'. Dat wil Amerika, 't land waar zogenaamd de persvrijheid en vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel staan, immers niet. Amerika bekent in deze een vreemde kleur want via PayPal geld doneren aan Ku Klux Klan kan namelijk nog wel.
Noot : Op 8 december jl. kwam een van de redacteuren (naam zoek ik nog op) van Business News Radio (BNR) met een radiocolumn waarin Assange in de conclusie gelijkgesteld wordt aan een terrorist. Hoewel ik deze conclusie volstrekt ridicuul vind - lijkt de hetze tegen Osama - bekend terrorist - in het niet te vallen vergeleken met de hetze tegen Assange. Je zou het bijna gaan denken... Daar gaat het nu ook om, dat wij - iedereen - niet stoppen met denken... voor onszelf denken wel te verstaan.
vrijdag 10 december 2010
vrijdag 5 november 2010
Column VIII
Harry is niet dood Harry schrijft niet meer. Meneer Mulisch is dood. Al bijna een week. Morgen, zaterdag 6 november, wordt in stijl van deze man afscheid genomen. Dienst in de stadschouwburg, boottocht over de grachten en de ter aarde bestelling daar waar tout bekend Amsterdam ligt, op Zorgvlied.
Harry laat een groot oeuvre na: verslagen, gedichten, toneelstukken en romans. Maar meneer Mulisch is echt dood. Geen eeuwig leven. Terwijl hij soms deed voorkomen dat sterfelijkheid op iedereen, simpele zielen, van toepassing was maar zeker niet op hem, de goed geklede man ver van simpel.
Harry mocht ik niet echt. Meneer Mulisch vond ik sympathiek. Harry - schrijver. Meneer Mulisch - levensgenieter, minnaar, vriend en vader. Harry's werk vond ik soms wel aardig, soms deed het me niets, af en toe was het geweldig en zo nu en dan te content. Meneer Mulisch daarentegen vond ik altijd goed gekleed gaan - in pak en met pijp.
Harry - mijn naam is Mulisch en ik schrijf boeken - van jou hoef ik geen afscheid te nemen. Jij bent door jouw talrijke werken voorgoed met het leven verbonden, alleen schrijf je niet meer. Meneer Mulisch, het is zover - het is voorbij. Tabee. - MANIA
Harry laat een groot oeuvre na: verslagen, gedichten, toneelstukken en romans. Maar meneer Mulisch is echt dood. Geen eeuwig leven. Terwijl hij soms deed voorkomen dat sterfelijkheid op iedereen, simpele zielen, van toepassing was maar zeker niet op hem, de goed geklede man ver van simpel.
Harry mocht ik niet echt. Meneer Mulisch vond ik sympathiek. Harry - schrijver. Meneer Mulisch - levensgenieter, minnaar, vriend en vader. Harry's werk vond ik soms wel aardig, soms deed het me niets, af en toe was het geweldig en zo nu en dan te content. Meneer Mulisch daarentegen vond ik altijd goed gekleed gaan - in pak en met pijp.
Harry - mijn naam is Mulisch en ik schrijf boeken - van jou hoef ik geen afscheid te nemen. Jij bent door jouw talrijke werken voorgoed met het leven verbonden, alleen schrijf je niet meer. Meneer Mulisch, het is zover - het is voorbij. Tabee. - MANIA
donderdag 28 oktober 2010
Column VII
Eten, bidden, beminnen De hype van Elisabeth Gilbert's boek 'Eten bidden beminnen' is aan mij voorbijgegaan. Dat wil zeggen dat ik het boek niet gelezen heb en de film (nog) niet heb gezien. Dat is met een hype rondom boek en/of film vaak ook niet nodig. Als je een beetje nieuws, DWDD (De Wereld Draait Door) en Oprah kijkt, kom je al een heel eind. Heel handig.
De titel van Gilbert's hype, 'Eten bidden beminnen', nader beschouwd - na het opmaken van mijn 2010 shortlist aan wensen - blijkt hype-bestendig. Nadeel van een hype is dat die overwaait. Daarom neem ik een klein beetje ruimte om te pleiten voor meer eten, bidden en beminnen in ons leven, in de hoop dat die gedachte na de hype postvat en niet over waait.
Als ik iets wens in mijn leven, als ik mijn wensen opschrijf - dat doe ik regelmatig - dan komt een aantal wensen altijd terug: genieten van heerlijk eten, de stilte opzoeken en ervaren en beminnen. Met andere woorden: eten, bidden en beminnen. Zo stond in 2008 op mijn lijst: genieten van eten (niet schuldig voelen), stil staan en bewust zijn en beminnen. In 2009: meer genieten van eten, vaker de stilte opzoeken en ervaren en meer beminnen. En dit jaar staan ze er weer op mijn lijstje met wensen en zaken die ik koester.
Welbeschouwd ervaar ik mijn leven pas echt als vol, wanneer ik iedere dag een moment de stilte zoek en vind, lekker eet en met mijn man intiem ben. Het is in ieder geval zo dat ik graag mag eten, bidden en beminnen. Daar is niks hyperigs aan, dat is goed leven.
Dus als straks de hype voorbij is - iets waar het Gilbert vast niet om te doen is geweest - hoop ik dat de mensen die terugkeren naar hun dagelijkse routine vooral niet vergeten te eten, bidden en beminnen. - MANIA
De titel van Gilbert's hype, 'Eten bidden beminnen', nader beschouwd - na het opmaken van mijn 2010 shortlist aan wensen - blijkt hype-bestendig. Nadeel van een hype is dat die overwaait. Daarom neem ik een klein beetje ruimte om te pleiten voor meer eten, bidden en beminnen in ons leven, in de hoop dat die gedachte na de hype postvat en niet over waait.
Als ik iets wens in mijn leven, als ik mijn wensen opschrijf - dat doe ik regelmatig - dan komt een aantal wensen altijd terug: genieten van heerlijk eten, de stilte opzoeken en ervaren en beminnen. Met andere woorden: eten, bidden en beminnen. Zo stond in 2008 op mijn lijst: genieten van eten (niet schuldig voelen), stil staan en bewust zijn en beminnen. In 2009: meer genieten van eten, vaker de stilte opzoeken en ervaren en meer beminnen. En dit jaar staan ze er weer op mijn lijstje met wensen en zaken die ik koester.
Welbeschouwd ervaar ik mijn leven pas echt als vol, wanneer ik iedere dag een moment de stilte zoek en vind, lekker eet en met mijn man intiem ben. Het is in ieder geval zo dat ik graag mag eten, bidden en beminnen. Daar is niks hyperigs aan, dat is goed leven.
Dus als straks de hype voorbij is - iets waar het Gilbert vast niet om te doen is geweest - hoop ik dat de mensen die terugkeren naar hun dagelijkse routine vooral niet vergeten te eten, bidden en beminnen. - MANIA
maandag 25 oktober 2010
Column VI
Dakterras-tuinieren voor dummies Dit stukkie tekst is ordinaire reclame voor een boek speciaal geschreven voor onervaren dakterras- en balkontuiniers met aspiraties groene vingers te kweken: 'Boven in de stad' van Lidewei Loorbach.
Mijn schoonmoeder is gezegend met groene vingers. Haar tuin is jaloersmakend, kan zo in een glossy voor gevorderde tuinliefhebbers. Haar tuin is een plaatje. Niet alleen in de zomer wanneer alles vol in bloei staat, maar ook 's winters wanneer 't buiten kaal en koud is. Vergeleken daarmee ziet mijn dakterras eruit alsof 't ieder moment van ellende in janken kan uitbarsten.
Omdat mijn schoonmoeder tot 't, als je alle schoonmoeder-verhalen mag geloven, zeldzame soort 'schat van een mens' hoort, moedigt ze me ieder voorjaar opnieuw aan, mijn ... ehm ... ons dakterras om te toveren tot een klein paradijsje. Dat doet ze door mij een klein voorraad aan prachtige bloemen en planten in pot cadeau te geven. Tevergeefs want onder mijn vingers bloeien ze niet op maar sterven ze af.
Schoonmoeders heeft inmiddels ook door dat al die potten met nieuw groen geen zoden aan de dijk zetten - dus heeft ze het over een andere boeg gegooid: ze heeft me een boekje over tuinieren gegeven. Niet een voor gevorderden - nee, een voor volwassenen die zich op kleuterniveau bevinden wat tuinieren betreft. En dat bedoel ik heel erg positief (mocht Lidewei Loorbach ooit dit stukkie tekst lezen).
Het boekje, speciaal voor balkon- en dakterraseigenaars, heeft een heerlijke niet pretentieuze vormgeving; geen foto's van glossy tuinen met strak gesnoeide heggen en volle rozenstruiken in zoete kleuren, waardoor de moed je meteen in de schoenen zakt zodat je balkon alweer de kind van de rekening is. Nee, zo een boekje is dit dus niet. Dit boekje bevat plaatjes waarbij ik denk: hé dat kan ik ook! En de tekst is helder, eerlijk en leest zalig weg.
Dus allen wiens ambitie is: een balkon of dakterras met levende bloemen en planten en dat langer dan een seizoen: koop dat boekje 'Boven in de stad' van Lidewei Loorbach. - MANIA
Mijn schoonmoeder is gezegend met groene vingers. Haar tuin is jaloersmakend, kan zo in een glossy voor gevorderde tuinliefhebbers. Haar tuin is een plaatje. Niet alleen in de zomer wanneer alles vol in bloei staat, maar ook 's winters wanneer 't buiten kaal en koud is. Vergeleken daarmee ziet mijn dakterras eruit alsof 't ieder moment van ellende in janken kan uitbarsten.
Omdat mijn schoonmoeder tot 't, als je alle schoonmoeder-verhalen mag geloven, zeldzame soort 'schat van een mens' hoort, moedigt ze me ieder voorjaar opnieuw aan, mijn ... ehm ... ons dakterras om te toveren tot een klein paradijsje. Dat doet ze door mij een klein voorraad aan prachtige bloemen en planten in pot cadeau te geven. Tevergeefs want onder mijn vingers bloeien ze niet op maar sterven ze af.
Schoonmoeders heeft inmiddels ook door dat al die potten met nieuw groen geen zoden aan de dijk zetten - dus heeft ze het over een andere boeg gegooid: ze heeft me een boekje over tuinieren gegeven. Niet een voor gevorderden - nee, een voor volwassenen die zich op kleuterniveau bevinden wat tuinieren betreft. En dat bedoel ik heel erg positief (mocht Lidewei Loorbach ooit dit stukkie tekst lezen).
Het boekje, speciaal voor balkon- en dakterraseigenaars, heeft een heerlijke niet pretentieuze vormgeving; geen foto's van glossy tuinen met strak gesnoeide heggen en volle rozenstruiken in zoete kleuren, waardoor de moed je meteen in de schoenen zakt zodat je balkon alweer de kind van de rekening is. Nee, zo een boekje is dit dus niet. Dit boekje bevat plaatjes waarbij ik denk: hé dat kan ik ook! En de tekst is helder, eerlijk en leest zalig weg.
Dus allen wiens ambitie is: een balkon of dakterras met levende bloemen en planten en dat langer dan een seizoen: koop dat boekje 'Boven in de stad' van Lidewei Loorbach. - MANIA
woensdag 20 oktober 2010
Column V
Voor ons achter glas Het is een vreemde gewaarwording: ik sta voor het glas, zij staan achter het glas. Ik in kleur en casual gekleed en zij in zwart-wit in de meest prachtige jurken. Ze zijn met meerderen - alleen staan zij met hun tweeën naast elkaar en de anderen staan alleen. Er hangt een bordje naast hen wat precies vertelt wat en wie ik voor me heb. Zij hangen daar speciaal voor mij.
Volgens mij zijn ze jong - nog geen dertien jaar. Kinderen zijn het - maar met volwassen gelaatstrekken, ze kijken bezorgd. Op de achtergrond zie ik een schoolbord - ze lijken wel te staan in een klaslokaal. Tenminste dat denk ik, door dat bord en ook omdat ze licht leunen tegen iets dat lijkt op een schoolbank.
Het is een vreemde situatie - ze lijken wel speciaal te zijn vastgelegd om ruim 100 jaar later door mij en anderen bekeken te worden. Ze lijken speciaal daar bij die schoolbank te zijn neergezet - om ons een idee van hun tijd te geven. Zo gestileerd - maar het is niet waar.
Het is niet waar dat zij daar toen waren, voor ons nu. Zij hadden geen idee van hun sterfelijkheid, laat staan dat zij gebruikt zouden worden als bewijs en voorbeeld van hun tijd. Het was misschien een niet alledaags moment maar zij waren wel alledaagse meisjes van bijna dertien ... toen ... maar dan nu in een museum.
Volgens mij zijn ze jong - nog geen dertien jaar. Kinderen zijn het - maar met volwassen gelaatstrekken, ze kijken bezorgd. Op de achtergrond zie ik een schoolbord - ze lijken wel te staan in een klaslokaal. Tenminste dat denk ik, door dat bord en ook omdat ze licht leunen tegen iets dat lijkt op een schoolbank.
Het is een vreemde situatie - ze lijken wel speciaal te zijn vastgelegd om ruim 100 jaar later door mij en anderen bekeken te worden. Ze lijken speciaal daar bij die schoolbank te zijn neergezet - om ons een idee van hun tijd te geven. Zo gestileerd - maar het is niet waar.
Het is niet waar dat zij daar toen waren, voor ons nu. Zij hadden geen idee van hun sterfelijkheid, laat staan dat zij gebruikt zouden worden als bewijs en voorbeeld van hun tijd. Het was misschien een niet alledaags moment maar zij waren wel alledaagse meisjes van bijna dertien ... toen ... maar dan nu in een museum.
donderdag 14 oktober 2010
Column IV
Anno nu De Bank is tegenwoordig De Bank Anno Nu. Met de kredietcrisis en de Fortisgeschiedenis achter ons, is De Bank veranderd - daarom het 'Anno Nu'. De Bank Anno Nu is een nieuwe bank in de veranderde wereld. Het is niet te hopen dat het hier een verandering 'Anno Nu' betreft (= mooi van buiten, onveranderd van binnen).
Naast De Bank Anno Nu, hebben we ook een kabinet anno nu. Die is zeker anders dan we gewend waren, het kabinet anno nu is een minderheidskabinet. Dat kabinet kan bestaan met gedoogsteun van de PVV. De PVV is zeker anno nu. Het kabinet anno nu is een kabinet van twintig bewindslieden - dat is weinig, heel anno nu - met nog minder vrouwen - dat is wel heel weinig. Is dat anno nu?
Anno nu is ook dat het CDA, een van de twee partijen in het minderheidskabinet, andersdenkenden dissidenten noemt. De media gaan hier heel pittig in mee. Of is het andersom? Is dat anno nu? Het kabinet mag dan anno nu-trekken vertonen, het is wel heel anno toen wat betreft de plannen. Omdat geld schaars is - heel anno nu - wordt er bezuinigd op kunst en cultuur, kinderopvang (vrouwen jullie weten wat dat betekent) en zorg, in onderwijs wordt en geïnversteerd oh en ook bezuinigd maar de miljardensubsidie die hypotheekrente-aftrek heet, blijft natuurlijk bestaan. Is dat echt anno nu?
Wat kan er in een veranderde en veranderende wereld toch schrikbarend veel hetzelfde blijven. Oh...dat is anno nu!?! - MANIA
Naast De Bank Anno Nu, hebben we ook een kabinet anno nu. Die is zeker anders dan we gewend waren, het kabinet anno nu is een minderheidskabinet. Dat kabinet kan bestaan met gedoogsteun van de PVV. De PVV is zeker anno nu. Het kabinet anno nu is een kabinet van twintig bewindslieden - dat is weinig, heel anno nu - met nog minder vrouwen - dat is wel heel weinig. Is dat anno nu?
Anno nu is ook dat het CDA, een van de twee partijen in het minderheidskabinet, andersdenkenden dissidenten noemt. De media gaan hier heel pittig in mee. Of is het andersom? Is dat anno nu? Het kabinet mag dan anno nu-trekken vertonen, het is wel heel anno toen wat betreft de plannen. Omdat geld schaars is - heel anno nu - wordt er bezuinigd op kunst en cultuur, kinderopvang (vrouwen jullie weten wat dat betekent) en zorg, in onderwijs wordt en geïnversteerd oh en ook bezuinigd maar de miljardensubsidie die hypotheekrente-aftrek heet, blijft natuurlijk bestaan. Is dat echt anno nu?
Wat kan er in een veranderde en veranderende wereld toch schrikbarend veel hetzelfde blijven. Oh...dat is anno nu!?! - MANIA
dinsdag 12 oktober 2010
Column III
Geen kinderen = geen verstand van opvoeden Het is een ongeschreven regel, maar als je geen kinderen 'hebt' of geenszins van plan bent ze te krijgen dan heb je natuurlijk de ballen verstand van opvoeden en vooral je dient je mond erover te houden. Doe je dat niet oftewel je mengt je in gesprekken over opvoeding en je slaat per ongeluk de plank een beetje mis, krijg je steevast terug: "Jij hebt vast geen kinderen zeker!". (Een hele rare zin trouwens).
Voorheen glimlachte ik flauw na zo'n opmerking en mompelde ik "ehm...nee" op zo'n 'sorry-dat-ik-besta' toon. Daar heb ik geen zin meer in, dus neem ik hier de ruimte om af te rekenen met mijn voorheen 'sorry-je- hebt-ook-eigenlijk-gelijk-wat-weet-ik-er-nou-van' relativering na mijn 'als-ik-kinderen-had-zou-ik-het-anders-doen' opmerking. Ik mag misschien geen kinderen 'hebben' en krijgen, ik denk wel degelijk te weten wat (goed) opvoeden inhoudt - heb zelf immers een opvoeding genoten - en ik weet ook wat niet (goed) opvoeden behelst (met het resultaat word ik mening keer op straat geconfronteerd).
Dus lieve 'beter-wetende-ouders' mensen die ooit ook geen kinderen hadden..
...als je kind een ander kind moedwillig slaat is dat geen 'foutje' of 'vergissing' maar is dat stout en zou dat niet met de mantel der snoep of cadeaus of lieve woorden bedekt moeten worden.
...als je kind van drie naar de kapper moet, want dat vind je als ouder en met reden, ga je daar niet met kind van drie over onderhandelen.
...als je kind wat ondeugend is, dat kunnen kinderen nu eenmaal zijn, ga je je kind niet op luidruchtige en vernederende wijze op straat onder handen nemen - thuis trouwens ook niet.
Verder wil ik de moeders (en soms vaders) met wandelwagens erop wijzen dat je met wandelwagen niet automatisch overal voorrang hebt en vraag ik me af waarom bakfietspapa's nou zo speciaal zijn. Ze doen immers wat iedere ouder hoort te doen: de kinderen met de fiets naar school brengen dan wel van school halen. Dan ben je geen held dan ben je gewoon een hele normale vader...met natuurlijk hele, hele speciale kinderen. - MANIA
Voorheen glimlachte ik flauw na zo'n opmerking en mompelde ik "ehm...nee" op zo'n 'sorry-dat-ik-besta' toon. Daar heb ik geen zin meer in, dus neem ik hier de ruimte om af te rekenen met mijn voorheen 'sorry-je- hebt-ook-eigenlijk-gelijk-wat-weet-ik-er-nou-van' relativering na mijn 'als-ik-kinderen-had-zou-ik-het-anders-doen' opmerking. Ik mag misschien geen kinderen 'hebben' en krijgen, ik denk wel degelijk te weten wat (goed) opvoeden inhoudt - heb zelf immers een opvoeding genoten - en ik weet ook wat niet (goed) opvoeden behelst (met het resultaat word ik mening keer op straat geconfronteerd).
Dus lieve 'beter-wetende-ouders' mensen die ooit ook geen kinderen hadden..
...als je kind een ander kind moedwillig slaat is dat geen 'foutje' of 'vergissing' maar is dat stout en zou dat niet met de mantel der snoep of cadeaus of lieve woorden bedekt moeten worden.
...als je kind van drie naar de kapper moet, want dat vind je als ouder en met reden, ga je daar niet met kind van drie over onderhandelen.
...als je kind wat ondeugend is, dat kunnen kinderen nu eenmaal zijn, ga je je kind niet op luidruchtige en vernederende wijze op straat onder handen nemen - thuis trouwens ook niet.
Verder wil ik de moeders (en soms vaders) met wandelwagens erop wijzen dat je met wandelwagen niet automatisch overal voorrang hebt en vraag ik me af waarom bakfietspapa's nou zo speciaal zijn. Ze doen immers wat iedere ouder hoort te doen: de kinderen met de fiets naar school brengen dan wel van school halen. Dan ben je geen held dan ben je gewoon een hele normale vader...met natuurlijk hele, hele speciale kinderen. - MANIA
Abonneren op:
Reacties (Atom)