Voor ons achter glas Het is een vreemde gewaarwording: ik sta voor het glas, zij staan achter het glas. Ik in kleur en casual gekleed en zij in zwart-wit in de meest prachtige jurken. Ze zijn met meerderen - alleen staan zij met hun tweeën naast elkaar en de anderen staan alleen. Er hangt een bordje naast hen wat precies vertelt wat en wie ik voor me heb. Zij hangen daar speciaal voor mij.
Volgens mij zijn ze jong - nog geen dertien jaar. Kinderen zijn het - maar met volwassen gelaatstrekken, ze kijken bezorgd. Op de achtergrond zie ik een schoolbord - ze lijken wel te staan in een klaslokaal. Tenminste dat denk ik, door dat bord en ook omdat ze licht leunen tegen iets dat lijkt op een schoolbank.
Het is een vreemde situatie - ze lijken wel speciaal te zijn vastgelegd om ruim 100 jaar later door mij en anderen bekeken te worden. Ze lijken speciaal daar bij die schoolbank te zijn neergezet - om ons een idee van hun tijd te geven. Zo gestileerd - maar het is niet waar.
Het is niet waar dat zij daar toen waren, voor ons nu. Zij hadden geen idee van hun sterfelijkheid, laat staan dat zij gebruikt zouden worden als bewijs en voorbeeld van hun tijd. Het was misschien een niet alledaags moment maar zij waren wel alledaagse meisjes van bijna dertien ... toen ... maar dan nu in een museum.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten